Τα τέσσερα ευαγγέλια - Αντώνης Διαμαντίδης

Σε μία από τις ατέλειωτες συζητήσεις που είχα με τον πατέρα μου σχετικά με τον Θεό και τις θρησκείες, όταν ακόμα ήμουν μαθητής, μου ανέφερε την εξής λαϊκή παροιμία: «Με το νου και με τη γνώση, φτιάξαν το Θεό καμπόσοι». Είναι αλήθεια ότι ενοχλήθηκα ιδιαίτερα όταν την πρωτάκουσα, γιατί, σαν παιδί της δεκαετίας του 1955-65, ήμουν εμποτισμένος με τις αρχές «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια». Η παροιμία λοιπόν αυτή άρχισε να με απασχολεί, γιατί αναιρούσε αξίες που, σε εκείνη την ηλικία, θεωρούσα απόλυτες. Ωστόσο, χαράχτηκε βαθιά μέσα μου, και υποθέτω πως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις μετέπειτα υπαρξιακές μου ανησυχίες και τους φιλοσοφικούς μου προσανατολισμούς σχετικά με την ύπαρξη του Θεού, την αναγκαιότητα των θρησκειών, τη δύναμη και το ρόλο της πίστης στην ανθρώπινη συμπεριφορά κ.λ.π.

Αργότερα, όταν πλέον κι άλλοι παράγοντες με οδήγησαν στην αποδοχή της υλιστικής αντίληψης του κόσμου, η λαϊκή αυτή παροιμία μού ερχόταν συχνά στο μυαλό, θυμίζοντάς μου πως η λαϊκή θυμοσοφία μπορεί με μια φράση να πει τόσα, όσα πολλοί συγγραφείς δυσκολεύτηκαν να εξηγήσουν μέσα σε χιλιάδες σελίδες. Ήταν μία από τις αφορμές για να ασχοληθώ με το κατά πόσον τα ιερά βιβλία των διαφόρων θρησκειών είναι θεόπνευστα ή όχι.

Είναι λοιπόν λογικό, μια και μεγάλωσα μέσα σ’ ένα οικογενειακό, σχολικό και γενικότερα κοινωνικό περιβάλλον εμποτισμένο με τις διδασκαλίες, τα δόγματα και τα νάματα της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, να είναι πιο εύκολο να ασχοληθώ με την Καινή Διαθήκη, με τα τέσσερα, δηλαδή, επισήμως αναγνωρισμένα Ευαγγέλια, μια και αυτά ήταν που, κατά κύριο λόγο, θεωρούνταν στην Ελλάδα θεόπνευστα.

Είναι δεδομένο ότι πολλοί ασχολήθηκαν με τη μελέτη των Ευαγγελίων, είτε προσπαθώντας να τα υπερασπιστούν, είτε για να καταδείξουν ότι είναι απλά συρραφές κειμένων διαφόρων συγγραφέων, κάθε άλλο παρά εντυπωσιακές, για κάποιον που θέλει να τα μελετήσει κι όχι απλά να πιστέψει άκριτα σ’ αυτά. Οι υποστηρικτές τους ισχυρίζονται ότι τα κείμενα των Ευαγγελίων μπορεί να έχουν κενά ή αντιφάσεις, αλλά αυτές είναι επιφανειακές, και ότι οι επικριτές δεν μπορούν να αντιληφθούν το βαθύτερο νόημα του θείου μηνύματος διότι απλά τους λείπει η πίστη. Οι επικριτές τους, αντίθετα, υποστηρίζουν ότι οποιοδήποτε θεολογικό κείμενο, ανεξάρτητα από ποια θρησκεία προέρχεται, που έχει σημαντικές εσωτερικές αλλά και ιστορικές αντιφάσεις και ανακρίβειες, μόνο θεόπνευστο δεν μπορεί να είναι.

Ο Αντώνης Διαμαντίδης γεννήθηκε το 1951 στην Έδεσσα, έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στη Σκύδρα. Εκεί φοίτησε στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Luis Pasteur II του Στρασβούργου, στη Γαλλία και εξειδικεύτηκε στη Κοινωνική και Εργασιακή Ψυχολογία.
Μετά τις σπουδές του στη Γαλλία επέστρεψε στη Σκύδρα και εργάστηκε για αρκετά χρόνια στον τομέα της κονσερβοποιίας με εξειδίκευση στις εξαγωγές των κονσερβοποιημένων ροδάκινων.
Διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών Στρασβούργου και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων Γαλλίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα συμμετείχε στην ίδρυση της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης και του Συλλόγου «Φίλες και Φίλοι του Ποδηλάτου» και έχει ενεργό ρόλο στις οικολογικές δραστηριότητες τους. Είναι μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και διετέλεσε για μια τετραετία Πρόεδρος του Παραρτήματος Μακεδονίας Θράκης του παραπάνω συλλόγου.
Ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη όπου και εργάζεται στο τομέα του Μarketing και των εξαγωγών μεταποιημένων αγροτικών προϊόντων.
Είναι παντρεμένος και έχει ένα αγόρι.

.

Facebook

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *