Η Τουρκία χωρίς φερετζέ - Λευτέρης Παπαδόπουλος

«Πάνω-πάνω είναι οι πασάδες.
Οι Στρατηγοί κάθονται στους ώμους των πολιτικών, ξύνονται και καπνίζουν εκλεκτό καπνό στα μακριά τους τσιμπούκια. Πότε-πότε, όταν κουράζονται από το πολύ καθισιό, λένε πως φταίνε οι σκληροί ώμοι των πολιτικών και αρχίζουν στις κατραπακιές τον Ντεμιρέλ, γιατί αυτός είναι συνήθως Πρωθυπουργός. Ύστερα ξαναβάζουν τα τσιμπούκια στο στόμα, τραβάνε μια γερή ρουφηξιά, μνημονεύουν τον Κεμάλ Ατατούρκ και με μισόκλειστα μάτια, οραματίζονται το «λαμπρό μέλλον της Τουρκίας».

Στη μέση βρίσκονται οι πολιτικοί.
Καθιστοί και τούτοι. Αλλά σε σβέρκο. Στο σβέρκο του τουρκικού λαού. Ίδιοι με τον «Τζίμη τον Τίγρη», λυγίζουν σίδερα, καταπίνουν τρένα, κοιτάζουνε με αγριωπό μάτι την Ελλάδα κι όταν οι «αποκάτω» φωνάζουν «κόψτε το παραμύθι, πεινάμε» απαντούν «είσαστε άπιστοι και κομμουνιστές» και αρπάζουν τον βούρδουλα.
Ύστερα ανάβουν ένα αμερικάνικο τσιγάρο-μερικές φορές και εγγλέζικο-τραβάνε μια γερή ρουφηξιά, σκέφτονται τους πασάδες, τον Κεμάλ Ατατούρκ και τον Μωάμεθ και με μισόκλειστα μάτια, αρκετά χορτάτοι και αρκετά εθνικόφρονες, οραματίζονται το «λαμπρό μέλλον της Τουρκίας».

Κάτω-κάτω, είναι ο λαός.
Καμπουριασμένος από το βάρος των πολιτικών και των πασάδων, τρώει ένα ξεροκόμματο, προσεύχεται στον Μωάμεθ για να τον καλοπιάσει μπας και το ξεροκόμματο γίνει πιλάφι με μπόλικη σάλτσα στην άλλη ζωή και όταν έλθει η ώρα του να καπνίσει, στρίβει ένα τσιγάρο με καπνό από κοπριά, τραβάει μια γερή ρουφηξιά, βήχει, σκέφτεται το «αυθαίρετο» που ‘χτισε τη νύκτα, παρακαλάει να μην του το γκρεμίσει ο χωροφύλακας και επειδή είναι πεινασμένος και υπόπτων εθνικών φρονημάτων, δεν οραματίζεται το «λαμπρό μέλλον της Τουρκίας».
Απλά από την ταλαιπωρία που τραβάει, κοιμάται όρθιος.


Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες. Μεγάλωσε σε μιαν αυλή, κάτω από την πλατεία Κυριακού (Βικτωρίας). Μπήκε στο πανεπιστήμιο (Νομική Αθηνών), αλλά τα παράτησε στο τρίτο έτος και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Από το 1959 εργάζεται στα "Νέα". Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια είναι ο χρονογράφος της εφημερίδας. Έχει τιμηθεί με το δημοσιογραφικό βραβείο της Ένωσης Συντακτών Αθηναϊκού Τύπου (ΕΣΑΤ), με το βραβείο Μπότση και το μεγάλο βραβείο "Ξενοφών". Ο Δήμος Αθηναίων τον τίμησε δύο φορές με το Μετάλλιο της Πόλης για την προσφορά του στον πολιτισμό. Δεν δέχτηκε για λόγους αρχής, να παρασημοφορηθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Το 1963 καταπιάστηκε με το τραγούδι. Ως τώρα έχει γράψει τους στίχους 1.200 τραγουδιών. Συνεργάστηκε με τους καλύτερους μουσικούς και τραγουδιστές, ανάμεσα στους οποίους οι: Θεοδωράκης, Καλδάρας, Κουγιουμτζής, Πλέσσας, Σπανός, Χατζηνάσιος, Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Αλεξίου, Μοσχολιού, Μαρινέλλα, Πόλυ Πάνου, Μητροπάνος και πολλοί άλλοι. Έγραψε επίσης τρία θεατρικά και δεκάδες τραγούδια για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Δούλεψε στην τηλεόραση με δικές του εκπομπές. Πολλά από τα κείμενά του πήραν και τον δρόμο του τυπογραφείου. Έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία του: "Επαρχίες της Αθήνας", "Η Τουρκία χωρίς φερετζέ", "Το βρώμικο '89", "Τα τραγούδια μου", "Μάνος Λοΐζος", "Ματιές", "Άσμα Ασμάτων", "Οι παλιοί συμμαθητές", "Ζω από περιέργεια", "Όλα είναι ένα ψέμα". Είναι παντρεμένος με τη σκηνοθέτιδα Ράια Μουζενίδου και έχει δύο παιδιά, τον Νότη και την Υακίνθη.

.

Facebook

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *